ที่วางแขนบนเครื่องบินเป็นของใคร

ที่นั่งแต่ละตำแหน่งมีข้อดีต่างกัน ที่นั่งติดหน้าต่างมีผนังให้พิงและมีวิว ที่นั่งติดทางเดินเหยียดขาและลุกขึ้นได้ทุกเมื่อ ส่วนที่นั่งตรงกลางไม่มีทั้งสองอย่าง ที่วางแขนจึงเป็นสิ่งชดเชย

เหตุผลนี้ฟังขึ้น แต่ไม่มีการเขียนกฎไว้ที่ไหน คนที่นั่งข้างกันไม่ได้ตกลงร่วมกัน ไม่มีแหล่งอ้างอิงกฎเดียวกัน และแต่ละคนก็ทำตามความเข้าใจเรื่องความยุติธรรมของตัวเอง จึงเกิดการแย่งที่วางแขนกันเงียบๆตลอดเที่ยวบิน

สิ่งสำคัญคือ แม้คนส่วนใหญ่จะคิดแบบนี้ คนส่วนน้อยก็ไม่ได้ทำผิดกฎ พวกเขาแค่ใช้กฎอีกแบบ สำหรับคนหนึ่งในสาม หลักมาก่อนได้ก่อนเป็นสิ่งที่ใช้ได้ และในมุมมองของพวกเขา คนที่จับจองที่วางแขนก่อนก็ไม่ได้ทำอะไรผิด

วิธีที่ได้ผลที่สุดอาจทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่แค่1วินาที นั่นคือพูดออกมา ประโยคสั้นๆเพียงประโยคเดียวตอนเริ่มเที่ยวบินช่วยขจัดความตึงเครียดเงียบๆที่อาจนานหลายชั่วโมง เพราะเปลี่ยนสถานการณ์จากการเดาใจให้กลายเป็นข้อตกลง

วิธีนี้ได้ผลเพราะคนข้างๆคุณมักไม่ได้ตั้งใจจะมีเรื่อง แค่ยังไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ เขาวางแขนลงตรงที่ว่าง คำขอตรงๆมักได้รับการตอบรับอย่างใจเย็น ซึ่งเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่คาดไม่ถึง

ข้อสุดท้ายควรเน้นเป็นพิเศษ การส่งสัญญาณเป็นนัยแทบไม่เคยได้ผล คนข้างๆคุณอาจไม่สังเกตเห็น หรือเข้าใจว่าเป็นความหงุดหงิดที่ไม่มีสาเหตุ สถานการณ์จึงแย่ลง ขณะที่ปัญหายังไม่ได้รับการแก้ไข

วิธีเดียวกันนี้ใช้ได้ไกลเกินกว่าเรื่องบนเครื่องบิน ไม่ว่าจะเป็นห้องครัวส่วนกลาง โต๊ะทำงานในออฟฟิศแบบเปิด หรือที่จอดรถใกล้บ้าน ล้วนเป็นพื้นที่ที่ต้องใช้ทรัพยากรร่วมกันแต่ไม่มีกฎเขียนไว้ และการพูดข้อตกลงออกมาดังๆก็ได้ผลดีกว่าการอดทน