Komu przypada podłokietnik w samolocie

Każde miejsce daje coś innego. Przy oknie masz ścianę, o którą można się oprzeć, i widok. Przy przejściu możesz wyciągnąć nogę i wstać, kiedy tylko chcesz. Środkowe miejsce nie daje ani jednego, ani drugiego, więc podłokietniki są formą rekompensaty.

Logika jest przekonująca, ale nigdzie jej nie zapisano. Sąsiedzi nie uzgadniali tej zasady, nie mają wspólnego źródła, na które mogliby się powołać, a każdy działa zgodnie z własnym wyobrażeniem sprawiedliwości. Stąd trwająca przez cały lot cicha walka łokciami.

Ważne, że nawet przy takiej przewadze większości mniejszość nie łamie żadnych zasad: po prostu kieruje się inną. Dla jednej trzeciej osób obowiązuje zasada pierwszeństwa i z ich punktu widzenia ten, kto pierwszy zajął podłokietnik, zachowuje się normalnie.

Najpewniejsze rozwiązanie jest niezręczne dokładnie przez jedną sekundę: powiedz to na głos. Jedno krótkie zdanie na początku lotu usuwa kilka godzin cichego napięcia, bo zamienia sytuację opartą na domysłach w uzgodnienie.

To działa, bo osoba obok najczęściej nie chce z tobą walczyć, tylko po prostu o tym nie pomyślała. Położyła rękę tam, gdzie było pusto. Na bezpośrednią prośbę niemal zawsze reaguje spokojnie, czego ludzie zwykle się nie spodziewają.

Ostatni punkt zasługuje na szczególne podkreślenie. Aluzje niemal nigdy nie działają: sąsiad albo ich nie zauważa, albo odczytuje je jako irytację bez powodu. Sytuacja się pogarsza, a problem pozostaje nierozwiązany.

Ten sam sposób działa daleko poza samolotem. Wspólna kuchnia, biurko w biurze typu open space, miejsce parkingowe pod domem - wszędzie tam, gdzie zasób jest wspólny, a zasady nie są zapisane, lepiej działa wypowiedziane na głos uzgodnienie niż samo znoszenie sytuacji.