พวกเขาเถียงกันเอง ไม่ใช่กับคนท้องถิ่น
ในปี 1494 สเปนและโปรตุเกสลากเส้นเมริเดียนในมหาสมุทรแอตแลนติก แล้วแบ่งดินแดนที่ยังไม่ถูกค้นพบ: ทุกอย่างทางตะวันตกเป็นของราชบัลลังก์หนึ่ง ทุกอย่างทางตะวันออกเป็นของอีกราชบัลลังก์หนึ่ง นี่จึงเป็นเหตุให้บราซิลพูดภาษาโปรตุเกส เพราะชายฝั่งของมันอยู่ฝั่งตะวันออกของเส้นนั้น สนธิสัญญานี้ไม่ได้มีไว้แบ่งผืนดิน แต่เพื่อไม่ให้สองราชบัลลังก์ทำสงครามกันเอง
4 ศตวรรษต่อมา ตรรกะก็ไม่เปลี่ยนไป ฤดูใบไม้ร่วงปี 1884 ตัวแทนจาก 14 รัฐ ทั้งรัฐในยุโรป สหรัฐอเมริกา และจักรวรรดิออตโตมัน มารวมตัวที่เบอร์ลินเพื่อหารือเรื่องคองโกและกติกาการแบ่งแอฟริกา ไม่มีชาวแอฟริกันอยู่ที่โต๊ะประชุม การประชุมไม่ได้ขีดแผนที่เอง แต่ตกลงเรื่องขั้นตอน แล้วจึงแบ่งส่วนต่างๆ กันภายหลังผ่านข้อตกลงทวิภาคี
- 1494สเปนและโปรตุเกสแบ่งโลกที่ยังไม่ถูกค้นพบตามเส้นเมริเดียน
- 1884การประชุมเบอร์ลินรับรองกติกาการแบ่งแอฟริกา
- 1914เกือบทั้งทวีปอยู่ภายใต้การปกครองของยุโรป
- ทศวรรษ 1960อาณานิคมได้รับเอกราช - พร้อมพรมแดนเดิม
พวกเขาพิสูจน์อย่างไรว่าดินแดนเป็นของตน
กฎนี้เรียกว่า “การยึดครองอย่างมีประสิทธิผล”: หากต้องการให้การครอบครองดินแดนชายฝั่งได้รับการยอมรับ มหาอำนาจต้องแจ้งให้ฝ่ายอื่นทราบและแสดงให้เห็นว่ามีอยู่จริงบ้าง - เช่น ด่าน ธง หรือตัวแทนรัฐบาล แต่ยิ่งเข้าไปลึกในแผ่นดิน แค่เอกสารก็พอ
พวกเขาได้เอกสารจากสนธิสัญญากับผู้ปกครองท้องถิ่น ข้อความเขียนด้วยภาษายุโรป แปลโดยพนักงานบริษัทการค้า และคำว่า “การยกดินแดน” มีความหมายต่างกันโดยสิ้นเชิงในกฎหมายยุโรปกับระบบการถือครองท้องถิ่น คู่แข่งไม่ได้กังวลเรื่องนี้: มีลายเซ็น ก็แปลว่าพื้นที่นั้นถูกยึดครองแล้ว
หากเรียงข้ออ้างตามน้ำหนัก - อะไรเป็นตัวชี้ขาดผลลัพธ์ และอะไรเป็นเพียงพิธีการ - ก็จะเห็นลำดับความสำคัญแบบนี้
- การยอมรับจากมหาอำนาจข้างเคียง
- สนธิสัญญาที่ผู้นำท้องถิ่นลงนาม
- ธง ด่าน ทหารไม่กี่คน
- ความเห็นชาวบ้าน - ไม่เคยถาม
นี่คือที่มาของเส้นตรง พรมแดนถูกลากตามเส้นเมริเดียน เส้นขนาน และเส้นโค้ง เพราะถูกขีดขึ้นในยุโรปบนแผนที่ที่มีพื้นที่ว่าง และเป็นการตกลงกันเอง ไม่ใช่กับผู้อยู่อาศัย เส้นเหล่านั้นตัดผ่านกลุ่มชน ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ และเส้นทางการค้าอย่างไรก็ได้ เพราะสิ่งเหล่านี้ไม่มีอยู่บนแผนที่นั้น
ทำไมไม่มีใครวาดเส้นเหล่านี้ใหม่
ถึงปี 1914 มีเพียง 2 ประเทศในทวีปที่ยังไม่ถูกแบ่งอย่างเป็นทางการ - เอธิโอเปียและไลบีเรีย เมื่อ 50 ปีก่อนหน้านั้น ชาวยุโรปควบคุมแอฟริการาวหนึ่งในสิบ ส่วนใหญ่เป็นจุดตามชายฝั่ง; ส่วนที่เหลือถูกแบ่งกันระหว่างมหาอำนาจในเวลาราว 30 ปี
แอฟริกาภายใต้การควบคุมของยุโรปในปี 1914 - ราว 90%
และในปี 1964 ผู้นำของรัฐแอฟริกันที่เป็นเอกราชแล้วตกลงกันที่ไคโรว่าจะไม่เปลี่ยนพรมแดน ไม่ใช่เพราะพวกเขาคิดว่ามันยุติธรรม: การขยับเส้นหนึ่งจะเปิดข้อพิพาทเรื่องเส้นอื่นทั้งหมดทันที การคงเส้นที่คนอื่นวาดไว้จึงมีต้นทุนต่ำกว่าการแบ่งใหม่
อ่านต่อให้จบในแอป Miqo
อีก 1 นาที แล้วปิดท้ายด้วยแบบทดสอบ ดูได้ในหมวด “ประวัติศาสตร์ด้านมืด → อาณานิคม”
เล็งกล้องโทรศัพท์มาที่นี่เพื่อเปิด App Store หรือ Google Play
แหล่งอ้างอิง
- พระราชบัญญัติทั่วไปของการประชุมเบอร์ลิน ปี 1885, สนธิสัญญาตอร์เดซิลลัส ปี 1494, มติขององค์การเอกภาพแอฟริกาว่าด้วยความไม่อาจละเมิดได้ของพรมแดน, ไคโร, ปี 1964