Utanç neden hapisten daha kötü sayılıyordu

Utanç cezaları hep aynı şekilde uygulanıyordu: kişi, insanların en çok bulunduğu belirli bir yerde ve belirli bir saatte herkesin gözü önüne çıkarılıyordu. Amaç fiziksel acı vermek değil, herkesin görmesini sağlamaktı.

Sonuçlar ceza anında değil, sonrasında ortaya çıkıyordu. Komşular borç vermeyi bırakıyor, işverenler onu işe almıyor, evlenmek ise imkânsız hâle geliyordu. İtibarını yeniden kazanmanın yolu yoktu: başka bir şehre taşınmak için genellikle sahip olunmayan para gerekiyordu.

İlk neden, kontrol edilememesiydi. Kalabalık sadece seyretmekle yetinmiyordu: kaynaklarda teşhir edilen kişilerin taşlandığı, sakat bırakıldığı, hatta bazen öldürüldüğü vakalar anlatılıyor. Hâkim bir saatlik utanç cezası veriyor, ama ortaya bambaşka bir şey çıkıyordu.

İkinci neden, orantısızlıktı. Küçük bir hırsızlık için verilen aynı ceza yoksul birinin hayatını mahvederken, bağlantıları ve başka bir yere gitme imkânı olan varlıklı birini neredeyse hiç etkilemiyordu.

Üçüncü neden, şehirlerin büyümesiydi. Büyük bir şehirde meydandaki kişiyi komşuları tanımıyor, çünkü artık eski anlamıyla komşuları yok. Bir topluluk için tasarlanmış ceza, topluluk ortadan kalkarken işlevini yitirdi.

İlginç olan, bu mekanizmanın değişmiş bir biçimde geri dönmesi. Birinin adını internette yayımlamak benzer şekilde işliyor: ceza kısa sürüyor, ama iş ve itibar üzerindeki sonuçları uzun sürüyor; orantı da aynı şekilde kimse tarafından ölçülmüyor.