Yalan tanıklığın sonucu ne olur

İkinci madde, yaygın bir taktiği açıklıyor. Gerçeği söylemek istemeyen tanık genellikle doğrudan yalan söylemez, kaçamak yanıtlar verir. Teknik olarak hiçbir iddiada bulunmadığı için hakkında işlem yapmak neredeyse mümkün değildir.

Dördüncü madde, bu davaları maliyetli hâle getiriyor. Savcının ifadelerin yanlışlığını ayrıca kanıtlamaktansa asıl suçla ilgilenmesi daha kolaydır; bu yüzden suçlamalar genellikle yalnızca çok ses getiren davalarda ya da yalanın belgelerden açıkça anlaşıldığı durumlarda yöneltilir.

Mahkeme dışındaki deneyler de bunu doğruluyor. İmza formun sonunda değil başında olduğunda insanlar formlarda daha az yalan söylüyor; dürüst olma sözleri hatırlatıldığında da başarılarını kendilerine daha az mal ediyorlar. Yükümlülüğün tek başına etkisi var.

Yaptırım, son çare olarak önemini koruyor. Nadiren uygulanıyor, ancak varlığı bir sınır çiziyor ve kanıt bulunduğunda unutkanlıkla kasıtlı aldatmayı birbirinden ayırmayı mümkün kılıyor.

Daha sık uygulanan ayrı bir suç türü de var: mahkemeye saygısızlık, yanıt vermeyi reddetme veya duruşmaya gelmeme. Bu ihlalleri kanıtlamak kolay olduğu için iş birliği yapmayan tanık üzerindeki baskı genellikle bunlar üzerinden kuruluyor.

Nadiren uygulanmasının bir de olumsuz yanı var. Tanıklar, belirsiz yanıtların neredeyse hiçbir sonuç doğurmayacağını biliyor; bu da ifadelerin genel değerini düşürüyor. Bu nedenle bazı ülkeler cezayı değil, usulü güçlendiriyor: sorgunun videoya kaydedilmesi ve belgelerle karşılaştırılması.