ทำไมตามล่าฆาตกรต่อเนื่องกันนานหลายปี

คดีแทบไม่เคยเริ่มต้นในฐานะคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง พบศพในเขตหนึ่ง อีก 8 เดือนต่อมาพบศพที่คล้ายกันในเขตข้างเคียง แล้วอีก 1 ปีต่อมาพบศพที่ 3 ในอีกรัฐหนึ่ง แต่ละคดีมีพนักงานสอบสวน แฟ้ม กำหนดเวลา และคดีอื่นอีก 20 คดีของตัวเอง ไม่มีใครนำคดีมาเปรียบเทียบกัน เพราะต้องมีคนที่มองเห็นทั้ง 3 คดีพร้อมกัน แต่ในระบบมักไม่มีคนในบทบาทนั้น นักอาชญาวิทยาเรียกสิ่งนี้ว่า ภาวะมองไม่เห็นความเชื่อมโยง

อุปสรรคอย่างที่ 2 คือคดีพื้นหลัง คดีฆาตกรรมที่ยังไม่คลี่คลายไม่ได้ดูผิดปกติ เพราะมีอยู่มากแล้ว เพิ่มอีก 1 คดีในสถิติของเขตก็ไม่สะดุดตา จึงไม่มีเหตุให้ต้องส่งสัญญาณเตือน

เหยื่อไม่ได้ถูกเลือกแบบสุ่ม มักเป็นคนที่การหายตัวไปจะถูกสังเกตช้า เช่น คนไร้ที่อยู่ถาวร วัยรุ่นที่หนีออกจากบ้าน หรือผู้หญิงที่ทำงานบนท้องถนน มีการแจ้งความหลังผ่านไปหลายสัปดาห์ ไม่ใช่ภายใน 1 วัน ถึงตอนนั้นร่องรอยก็จางหาย พยานย้ายไปที่อื่น และรถคันที่มีคนเห็นเธอเป็นครั้งสุดท้ายก็ถูกล้างไปนานแล้ว

จากนั้นก็มีกับดักอย่างที่ 2: พบผู้ต้องสงสัยแล้ว แต่ยังระบุตัวเขาไม่ได้ แกรี ริดจ์เวย์ ผู้สังหารผู้หญิงหลายสิบคนแถบซีแอตเทิล อยู่ในความสนใจของตำรวจตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1980 เขาถูกสอบปากคำ ผ่านการทดสอบด้วยเครื่องจับเท็จในปี 1984 และให้ตัวอย่างน้ำลายในปี 1987 ตัวอย่างนั้นถูกเก็บไว้จนถึงปี 2001 - เมื่อการวิเคราะห์ DNA แม่นยำพอจะเชื่อมโยงเขากับเหยื่อได้ ตลอดเวลานั้นฆาตกรไม่ได้ซ่อนตัว เขาแค่ ไม่เคยถูกตรวจสอบ

ในภาพยนตร์ โปรไฟล์ทางจิตวิทยาตัดคนที่ไม่ใช่ออกได้ด้วยการคุยเพียงครั้งเดียว แต่ในความเป็นจริง มันบรรยายลักษณะของคนกลุ่มหนึ่ง: อายุโดยประมาณ งานที่น่าจะทำ และนิสัย ช่วยจัดลำดับความสำคัญในรายชื่อได้ แต่แทบไม่เคยชี้ไปที่คนคนเดียว เมื่อผู้วิจัยเปรียบเทียบโปรไฟล์ที่ทำเสร็จแล้วกับฆาตกรที่จับได้จริง ความแม่นยำสูงกว่าคนที่ไม่มีการฝึกเฉพาะทางและอ่านข้อมูลเดียวกันเพียงเล็กน้อย คดีมักปิดได้ด้วยเรื่องธรรมดาๆ: ข้อมูลตรงกันในฐานข้อมูล ตัวอย่างที่ตรวจได้ทันเวลา หรือใบสั่งจอดรถในบริเวณใกล้เคียง