ทำไมธนาคารถึงให้คุณเห็นหน้าตัวเองตอนแก่

เมื่อคุณคิดถึงตัวเองในอีก 30 ปีข้างหน้า สมองบริเวณเดียวกันจะทำงานเหมือนตอนที่คุณคิดถึงคนแปลกหน้า ในระดับนี้ ความแตกต่างระหว่าง “ฉันตอนนี้” กับ “ฉันในอนาคต” แทบไม่ต่างจากความแตกต่างระหว่าง “ฉัน” กับ “คนอื่น”

นี่อธิบายได้ว่าทำไมการเก็บเงินจึงเป็นเรื่องยากไม่รู้จบ การเก็บเงินไว้ก็เหมือนมอบเงินให้คนที่คุณนึกภาพแทบไม่ออกและไม่ค่อยรู้สึกเห็นอกเห็นใจนัก ส่วนการใช้เงินวันนี้คือการมอบความสุขให้ตัวคุณในปัจจุบันที่คุ้นเคยและเข้าใจได้ง่าย

ผู้เข้าร่วมได้เห็นภาพถ่ายของตัวเองที่โปรแกรมทำให้ดูแก่ขึ้น และได้พูดคุยกับภาพนั้นสั้นๆ ในสภาพแวดล้อมเสมือน จากนั้นจึงได้รับคำถามที่คุ้นเคย: จะแบ่งเงินสมมติจำนวนหนึ่งระหว่างค่าใช้จ่ายปัจจุบันกับเงินเก็บอย่างไร

คนที่เห็นใบหน้าซึ่งถูกทำให้ดูแก่ขึ้นเก็บเงินได้มากกว่าคนที่เห็นใบหน้าปกติของตัวเองอย่างเห็นได้ชัด ผลลัพธ์นี้ไม่ได้เกิดจากการโน้มน้าวหรือการคำนวณ แต่เกิดจากการที่ตัวตนในอนาคตซึ่งเป็นภาพนามธรรมจู่ๆ ก็มีใบหน้าขึ้นมา

วิธีนี้ถูกนำไปใช้ในแอปการเงินหลายแห่ง: บางแอปแสดงภาพใบหน้าที่ถูกทำให้ดูแก่ขึ้น หรือบรรยายวันหนึ่งในอีก 30 ปีข้างหน้าอย่างละเอียด แต่ต้องบอกตามตรงว่า การทดลองมีผู้เข้าร่วมจำนวนน้อย วัดผลทันทีหลังแสดงภาพ และแทบยังไม่มีการศึกษาผลระยะยาว

กลไกเดียวกันนี้อธิบายการผัดวันประกันพรุ่งโดยทั่วไป งานของสัปดาห์หน้าถูกส่งต่อให้ตัวคุณในอนาคต ซึ่งในหัวของคุณดูเป็นคนที่กระฉับกระเฉง มีเวลา และมีแรง เมื่อใกล้ถึงกำหนดส่ง คุณก็จะเห็นชัดขึ้นว่าตัวคุณในอนาคตคือคนคนเดียวกันที่ต้องเผชิญสถานการณ์เดียวกัน