El yazması neden 600 yıldır okunamıyor

Parşömen, radyokarbon yöntemiyle XV. yüzyılın ilk yarısına tarihlendirildi; mürekkep de o döneme uyuyor. Yani kitap gerçekten eski ve satmak için sonradan üretildiği ihtimali ortadan kalkıyor.

İçeriği çizimlere göre bölümlere ayrılıyor: bitkiler, astronomik çemberler, figürlerin bulunduğu hamamlar ve tariflere benzeyen sayfalar. Hiçbir bitki gerçek bir türle güvenilir biçimde eşleştirilemedi.

Metin tuhaf davranıyor. Bazı istatistiksel özellikleriyle doğal bir dile benziyor: Kelimeler, sıradan metinlerdeki gibi düzenli aralıklarla tekrarlanıyor. Ancak başka açılardan bilinen hiçbir şeye benzemiyor.

Örneğin, arada bir kelime olacak şekilde yapılan tekrarlar neredeyse hiç yok ve düzeltme sayısı çok az: Yazarı bir kez bile satırını şaşırmamış. Bazı kelimeler yalnızca bir bölümde geçerken bazıları art arda üç kez geçiyor; bu, dillerde neredeyse hiç görülmez.

Satmak için üretilmiş anlamsız bir işaret dizisi olduğu görüşü de hâlâ savunuluyor. Bu görüşün zayıf noktası yine aynı: Metnin istatistikleri bir dile fazlasıyla benziyor ve XV. yüzyılda böyle bir sahtecilik üretmek kolay olmazdı.

Makine yöntemleri de denendi. Programlar dile benzeyen bir yapı buluyor, ancak bunun hangi dile benzediği konusunda uzlaşamıyor ve sonuçlar araştırmacının başlangıçtaki varsayımlarına büyük ölçüde bağlı kalıyor.

Bir başka zorluk da elimizde tek bir metin olması. Şifreyi çözmek için genellikle aynı içeriğin bilinen bir dilde yazıldığı ikinci bir belge gerekir; burada ise karşılaştıracak hiçbir şey yok.